روز پنجشنبه مورخ 5/9/88 تعداد 4 نفر از اعضای گروه جهت صعود به قله برفخانه(تزرجان) ساعت 16:30 از شیراز به سمت شهرستان تفت در استان یزد حرکت کرده، به علت بارانی بودن هوا و لغزندگی جاده ها با احتیاط بیشتر و سرعت کمتر به راه خود ادامه داده تا اینکه ساعت 22 به تفت می رسیم پس از توقف در ورودی این شهرستان کوچک وارد مسجدی به نام مسجد غریب می شویم(این مسجد بسیار کوچک از معدود مساجدی است که درب آن شبانه روز باز است و هر مسافر غریبی را پذیراست، احتمالا نام آن نیز بر همین اساس انتخاب شده)  شب را در آنجا استراحت کرده و با هماهنگی که با آقای گلشن نیا(رئیس هیات کوهنوردی استان یزد) انجام می دهیم ایشان نیز برای صعود قله و همراهی با ما اعلام آمادگی می نمایند ما نیز با خیال راحت تر شب را به استراحت می پردازیم چرا که می دانیم تجربه و اطلاعات ایشان در کوهنوردی زبانزد همه کوهنوردان آن استان است.

 صبح جمعه 6/9/1388 راس ساعت 6 جلو در مسجد ایستاده ایم که آقای گلشن نیا نیز از راه می رسد، پس از سلام و احوالپرسی حرکت خود را به سمت روستای تزرجان از مسیر فرعی پر پیچ و خم که به این روستا می رود ادامه میدهیم پس از 40 دقیقه به مبدا صعود میرسیم، قله از دور خودنمایی میکند و با توجه به برفی که شب قبل باریده زیبایی آن ما را بیشتر به سوی خود می کشاند.از ماشین پیاده شده و آماده می شویم، اکنون در منطقه شار آباد(انتهای تزرجان) قرار داریم و ساعت، 7 را نشان می دهد مسیر را از طریق دره پونه در هوایی ابری به سر قدمی آقای گلشن نیا ادامه داده و پس از 90 دقیقه کوهپیمایی سریع در شیب تند این دره به پناهگاه در ارتفاع 3200 متری می رسیم.(پناهگاه در ابعاد مناسب ساخته شده و نسبتا تمیز می باشد که کوهنوردان یزدی طرح توسعه آن را در دستور کار دارند) پس از آشنایی با کوهنوردان زیادی که از مسیر دیگری به پناهگاه آمده اند متوجه می شویم که هیچکدام قصد صعود قله را ندارند!! مشغول صرف صبحانه شده که آقای گلشن نیز با حلوای سنتی یزد معروف به تنتنانی از ما پذیرایی می کنند سپس آب مورد نیاز خود را از چشمه کنار پناهگاه برداشته و ساعت 9 مسیر خود را از راه پاکوبی که به سمت جنوب شرقی میرود ادامه میدهیم اکنون اولین برفهای امسال را زیر پای خود احساس میکنیم و از بارش آن خدا را سپاس می گوییم چرا که موهبتی است با ارزش؛ در طول این مسیر گله های کبک از جلو ما به پرواز در آمده و مناظری بدیع را بوجود می آورند،روبروی خود برجی بزرگ و صخره ای با دیواره های بلند و پهنای زیاد همچون دژی مستحکم قد برافراشته که برای صعود به قله مجبور به دور زدن آن هستیم

 شیب مسیر ملایم است و حرکت در ریشه این برجهای بلند ما را به پشت آن هدایت می کند، پس از 100 دقیقه کوهپیمایی در شیب ملایم به ابتدای دهلیزی باریک که برف آن را پوشانده میرسیم.

 که توسط کوهنوردان با تابلویی مشخص گردیده اما شک داریم که این دهلیز پر برف در این شرایط مسیر خوبی باشد که باز هم آقای گلشن به ما اطمینان خاطر می دهد و خود پیشتاز شده و مسیر را باز می کند سپس همگی از این مسیر بالا می رویم که با توجه به شیب زیاد و لغزندگی آن آشنایی با مسائل فنی ضروری می باشد(حالا می فهمم چرا کوهنوردانی که در پناهگاه بودند قصد صعود قله را نداشتند!!)  به هر صورت این محل را پشت سر گذاشته و بالاتر میرویم که پس از چندین دقیقه عبور از شیب های تند باز هم به نقاطی می رسیم که لازم است دست به سنگ شده و از صخره ها عبور نماییم که با توجه به سرمای هوا و باد تند، کمی زمان می برد ضمن اینکه هیچ دیدی از مناظر اطراف نداریم و فقط به سمت شمال و در تنگه ای بالا می رویم بالاخره پس از گذر از این سنگ های بعضاً یخ زده به بالای گرده ای سنگی رسیده و بر روی خط الراس تیغه ای قرار می گیریم که با باد شدید مواجه می شویم اما چشم انداز شیر کوه سترگ در سمت شمال غربی که با بارش برف به زیبایی آراسته شده نظرمان را جلب می کند،